عجب حالی دارم من
به گمانم فراموشی، از در بی انگیزگی ، چند ماهی تارنگارمان را تخریب کرده بود .
بر وزن سنگ کوه و وسعت دل آسمان دست ارادت به سینه زدیم تا
با همسنگران خویش بیعت کنیم .
جایمان خالی بود میدانم ، اما مهر عزیزان در دل پاینده بود .
شادابی و سلامت ، آرزوی ما برای شفیقان میباشد .
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم مرداد ۱۳۹۲ ساعت 12:35 توسط خرس خوانسار
|
این تار نگار هویت شهر مرا به نیکی کوک می کند